Vorstelijk Schrijven
Lieve Dwarsliggers,
Sommige dingen in het leven beginnen zonder dat je op dat moment beseft hoeveel ze voor je gaan betekenen.
Toen ik in 2018 als Vorst van De Dwarsliggers aantrad, had ik nooit kunnen bedenken wat de jaren daarna zouden brengen. Zoveel momenten, zoveel mensen, zoveel verhalen en vooral: zoveel mooie herinneringen.
Acht carnavalsseizoenen lang heb ik met ongelooflijk veel trots de steek mogen dragen. Niet alleen als Vorst, maar vooral als รฉรฉn van jullie. Ik heb voorop mogen gaan, de burgemeester mogen toespreken, toespraken mogen houden, mee mogen zingen, lachen, feesten en soms ook een traantje mogen laten. Maar bovenal heb ik mogen ervaren wat onze vereniging zo bijzonder maakt.
De Dwarsliggers zijn voor mij veel meer dan een carnavalsvereniging. Het is een club mensen die samen een traditie in stand houdt, elkaar opzoekt, voor elkaar zorgt en ervoor zorgt dat carnaval in ons dorp blijft leven.
En juist daarom is het moeilijk om dit op te schrijven.
Na lang nadenken heb ik besloten dat aan mijn periode als Vorst een einde gaat komen. Mijn laatste carnaval als Vorst zal het komende carnaval zijn. Op carnavalsdinsdag zal ik mijn steek afzetten en officieel afscheid nemen als Vorst Der Dwarsliggers.
Dat moment voelt nog ver weg, maar ergens weet ik ook dat het sneller komt dan ik zou willen.
Want wat begon in 2018, is inmiddels uitgegroeid tot een periode die een bijzonder groot onderdeel van mijn leven is geworden.
Ik kijk met ontzettend veel trots terug op alles wat we samen hebben meegemaakt. Op de avonden in de zaal, de bezoeken aan andere verenigingen, de sleuteloverdracht, de Prinsenrecepties, de kinderen die enthousiast carnaval vieren, de ouderen die we jaarlijks bezoeken en natuurlijk alle momenten waarop we met elkaar gewoon ontzettend veel plezier hebben gehad.
Maar misschien zijn het uiteindelijk niet de grote momenten die ik het meest zal missen.
Het zijn de mensen.
De hand op je schouder. Het samen glasheffen. Het samen voorbereiden. De grappen die alleen wij begrijpen. De gesprekken die ergens midden in de nacht ineens heel serieus worden. Het gevoel dat je samen ergens verantwoordelijk voor bent. En het besef dat je onderdeel bent van iets dat al veel langer bestaat dan jijzelf en hopelijk nog heel lang na jou zal blijven bestaan.
Mijn afscheid betekent dan ook zeker niet dat ik afscheid neem van De Dwarsliggers.
Integendeel.
Ik blijf Dwarsligger. Ik blijf betrokken. En ik blijf met dezelfde trots naar onze vereniging kijken. Alleen zal ik straks niet meer voorop lopen met de steek op mijn hoofd.
Tot die tijd ga ik nog รฉรฉn keer alles geven.
Nog รฉรฉn seizoen.
Nog รฉรฉn carnaval.
Nog รฉรฉn keer voorop.
En daar wil ik samen met jullie een bijzonder mooi laatste hoofdstuk van maken.
Dus laten we vooral nog niet te veel stilstaan bij het afscheid. Er is eerst nog genoeg te vieren. Er moeten nog genoeg herinneringen worden gemaakt, genoeg liedjes worden gezongen en waarschijnlijk ook genoeg glazen worden geheven.
Mijn laatste carnaval als Vorst moet geen afscheid worden van wat geweest is, maar een viering van alles wat we samen hebben opgebouwd.
Tekst gaat verder onder de afbeelding

Ik ben dankbaar.
Dankbaar voor het vertrouwen dat ik in 2018 kreeg van Sam, Jeroen, Gerwin en het bestuur. Zij hebben mij de kans gegeven om deze prachtige rol te vervullen en daarmee begon een periode die ik nooit meer zal vergeten.
Een speciaal woord van dank gaat uit naar Tom, mijn adjudant, die al die jaren geen moment van mijn zijde is geweken. Samen hebben we ontzettend veel meegemaakt, gelachen en gevierd. Ik kon altijd op hem rekenen en ben ontzettend blij dat we deze jaren samen hebben mogen beleven.
Ook kijk ik met veel warmte terug op de jaren die ik samen met Sam als Vorst heb mogen doorbrengen. We hebben deze bijzondere rol jarenlang samen mogen vervullen en daarmee een mooie tijd gedeeld. Inmiddels heeft Sam afscheid genomen, maar onze gezamenlijke jaren als Vorst blijven voor mij een waardevol onderdeel van deze periode.
En dan natuurlijk mijn lieve Anne. Misschien wel degene aan wie ik de grootste dank verschuldigd ben. Zij heeft mij al die jaren gesteund, ruimte gegeven en vooral heel veel geduld gehad met alles wat bij deze rol kwam kijken. Want laten we eerlijk zijn: al die avonden, afspraken en carnavalsactiviteiten waren niet altijd even gemakkelijk en soms werd ze er ook gewoon helemaal gek van. Maar ze stond er altijd voor me en zonder haar steun had ik deze rol nooit op deze manier kunnen vervullen.
En natuurlijk ben ik dankbaar voor iedereen die met mij heeft gefeest, gelachen en mooie momenten heeft gedeeld. Voor iedereen die mij onderweg heeft geholpen en op welke manier dan ook onderdeel is geweest van deze bijzondere reis.
Maar bovenal ben ik dankbaar dat ik jarenlang jullie Vorst heb mogen zijn.
Alaaf!
Vorst Dennis